Staat u mij toe...

... om jullie allemaal een lekker ouderwetse kerst en een mooi nieuw jaar te wensen. Dat laatste vooral omdat ik niet weet of ik volgende week nog op het wereldwijde web geraak...

Dit is trouwens bericht nr. 500 op deze blog. Als dat niet mooi is. Laten we dat vieren met een foto van mijn kerstboom die om één of andere reden niet deftig op de foto wil. De reden zal ikzelf en mijn onvermogen tot het nemen van goeie foto's wel zijn.

De rolverdeling van de boom is als volgt: ik ga hem halen, ik laat hem in mijn auto sleuren door de mensen van de kerstboomdingesverkoop. Ik rijd ermee naar huis, sleur hem naar binnen en vind het dan nog nodig om hem op een kist te zetten omdat ik het mij ontzie om elders een hoek vrij te maken. Ik stofzuig de helft van het huis om het naaldenspoor weg te werken. Ik 'mag' de lichtjes erin hangen van mijn dochters. En dan neemt de kroost het over want zij mogen de figuren en ballen kiezen die erin gaan. Elk jaar weer gepaard gaand met 'ooooh wat schattig' en 'ooooh wat mooi'. Ze zijn even ouderwets als ik, mijn meiden. Dit jaar gebeurde het laatste fenomeen onder het goedkeurend oog van Margo en haar smurf. En we zagen dat het weerom goed was... 's Avonds heb ik stiekem zelf nog wat ballen opgehangen. Ik mag toch ook iets, hé.

En raad eens wie de boel mag opruimen en de lichtjes eruit mag halen binnen een week of twee... Juist.

Merry Christmas iedereen!

SS part 2

Het hele Secret Santa-gebeuren heeft de laatste dagen toch wel voor wat stress gezorgd. Toen Ilse, voor wie ik een kadootje mocht zoeken en maken, maandag op haar blog te kennen liet geven dat ze haar pakje had ontvangen, sloeg de schrik mij om het hart. Het pakje bleek immers niet van mij te komen. Enige tijd later bleek het niet om een santapakje te gaan maar om een ander kadootje. Ondertussen had ik natuurlijk Tess, die zo lief was om het hele idee vorm te geven, gealarmeerd. Sorry Tess, voor de halve hartaanval die ik je bezorgde.

Maar eind goed, al goed (het lijkt hier wel een verhaaltje) en Ilse was blij met haar kadootje dat de dag erna arriveerde. Een hoop stress viel van mij af want ik had op bepaalde plaatsen al spectaculaire zaken gezien en ik vond het mijne steeds meer in het niet vervallen.

Maandagavond zat in mijn bus een briefje van de post dat ik gisteren om mijn pakje mocht gaan. Die arme Margo zat diezelfde dinsdag lelijk in de knel toen ik haar besloot te vragen aan wie zij een pakje had moeten sturen. Ze probeerde zich eruit te praten maar mijn frank begon te vallen en mijn vermoeden bleek waarheid: mijn pakje kwam uit een klein gehuchtje waar ik tot voor mijn meetings met Margo nog nooit van gehoord had. Mens, kan die Margo liegen. Zeggen dat ze geen idee had wat te kopen omdat haar ontvangster geen tips gegeven had (ik had 'vintage' en 'jaren 30' gezegd), dat ze dan maar een pak servietten en wat kaarsen ging kopen omdat dat altijd van pas kwam. Servietten waren er inderdaad, maar daarin waren de pakjes verpakt. En ik kreeg wat mij immer en altijd plezier doet: kaarsenhoudertjes en een blikken doosje. Alras heb ik haar ge-smst om te laten weten dat ik zeer blij was. De leugenaarster! Tsss. Mijn hele wereldbeeld aan stukken... Om dat te repareren heb ik dan maar kaarskes gebrand. Een mens met iets doen in deze donkere tijden natuurlijk...

SS

Deze middag ging de secret santa op de bus. Enfin, het kadootje dan. Het kadootje waaraan ik gisteravond nog moest werken omdat ik er eigenlijk niet tevreden over was. Het kadootjes waarvoor ik een kwartier vóór versturen nog een extraatje voor gekocht had omdat ik bang was dat de ontvangster in kwestie het niet genoeg zou vinden. Niet dat ik boven de prijs gegaan ben, hoor, Tess.

In alle geval, het is nu (bang) afwachten wat de ontvangster in kwestie ervan zal vinden. Ik vermoed dat we het begin volgende week wel zullen horen. En natuurlijk ben ik ook razend benieuwd naar mijn eigen kadootje. Daar komt het kind weer naar boven...

Djuu toch

Internetloos.
Verdomme.
En straks is het kerst en al.
Ik ga mij dood vervelen.

Ik wou het dit weekend wel eens hebben over het één en het ander maar toen besloot mijn internet er de brui aan te geven. Een zeer irritante zaak want opeens had ik een zee van tijd die ik besloot in te vullen met simpelweg niks doen. Niet niks-niks maar film-kijken-niks. Een hele zaterdag lang die enkel onderbroken werd door eventjes naar Brugge heen en weer fietsen omdat het fnac-ledendagen waren. Ik was beter in mijn zetel gebleven. Nog vóór ik de fnac bereikte, had ik al 20 mensen bijna overhoop gefietst en er minstens 100 uitgekafferd. Stil, nog steeds binnensmonds... Maar op een goeie dag ga ik mij niet meer kunnen inhouden en dan word ik dat zot wijf dat vloekend door Brugge fietst, kankerend op iedereen die haar pad kruist. Of ze omver rijdt. Dàt zou nogal eens voldoening geven. Ik voel het al komen, geef mij nog 5 jaar en het is zover. Wat zeg ik? Geef mij nog 1 jaar.

Ondertussen is het dinsdag en ben ik kalmer geworden want al dat opgejaag is slecht voor het hart. En aangezien ik nog maar halfweg ben, moet het nog een heel eind mee. Daarom besloot ik dit weekend dat het gisteren tijd was voor een cinemaatje. Mijn metgezel besloot dat het tijd was voor een cinemaatjes MET chips als avondeten. Daar zeg ik geen neen tegen. Het is misschien en waarschijnlijk schaamtelijk om te zeggen maar zo nu en dan neem ik een zak chips als avondmaal. Dat geeft geen afwas en zo, wat wil je nog meer? Buiten werkend internet dan.

De film werd '500 days of Summer'. Hij werd al eens aangeprezen door Pironik en eigenlijk wou ik hem hoe dan ook wel zien. De film heeft mij niet teleurgesteld. Pironik ook niet trouwens. Geen standaard lovestory maar een zeer mooi in beeld gebrachte love/hatestory die met momenten zeer hilarisch was, al was het maar omwille van persoonlijke redenen. En voor één keer had ik compassie met de man. Komt dat tegen. Ik word week. Niet goed bezig.

Onsamenhangendheid troef

Iemand opgemerkt dat we vandaag de laatste maand van het jaar ingegaan zijn? De kinderen in alle geval wel want zij mochten vandaag het eerste luikje van hun adventskalender opendoen. Zat daar toch wel een chocolaatje achter zeker? Met dank aan de milde schenkster, zijnde de moeder van het lief.

November voorbij zijnde, en dit jaar kunnen we daar alleen maar blij om zijn, heb ik besloten dat het tijd wordt to cut the crap en dat we overgaan naar een goede maand. De tandarts probeerde gisteren nog om december de mist in te jagen door woorden als 'paradontale ontsteking' en 'wortelkanaalbehandeling' te gebruiken maar ik ga het mij lekker niet aantrekken. Niet, zeg ik u. Dat absces gaat verdwijnen. Nog twee dagen pillen te gaan.

Ten huize elke zijn we ondertussen in blijde afwachting van de Sint. Nu ja, de jongste is in blijde afwachting, de rest weet al hoe de vork en de steel aan mekaar vast zitten. Ik wil er dit jaar ten volle van genieten want het is het laatste ik-geloof-jaar. Heel spijtig dat de magie daarna zal verdwenen zijn. Alleen al daarom kijk ik uit naar mijn kleinkinderen. Al mogen die toch nog eventjes weg blijven. Dank u.

Weet u trouwens dat ik de zeer eigenaardige gewoonte heb om mijn boeken te herlezen en zeker mijn films meermaals te bekijken tot ik ze van buiten ken? Ik weet sinds zaterdagavond waarom. Ik kijk namelijk zo oppervlakkig dat ik elke keer nieuwe zaken ontdek. Het leven zit op die manier altijd vol verrassingen. En zeggen dat ik elke keer moet nadenken als ik het woord verrassingen typ. Hebt u dat nou ook?

Freddie

De dag na mijn 21e verjaardag, ondertussen zo'n 18 jaar geleden, stierf één van de mannen die er nog steeds in slaagt mijn radio luider te zetten als hij erop komt. Velen onder jullie zullen het misschien al gezien hebben, maar dit is een zeer grappige ode.



Tot zover deze lezing.
Wij danken god.
(ik kan het niet helpen, het kwam spontaan)