Van het drama en de queen

Ok, ok, geen paniek. Jullie zijn allemaal geweldig en ontzettend bezorgd, maar 't was weer drama voor niks. De rooie stipjes verdwijnen en ik kan weer vrolijk en blij door het leven (als ik niet nadenk over alle rekeningen die ik vandaag betaald heb, dat is). Een allergie op koeken, djees zeg. Godgeklaagd.

Ik ga dus morgen schilderen bij marc, hout bestellen voor de badkamer (oja, eindelijk!) en naar Paul Weller. En Novastar. En nog iets. Anyway: meet me op 't Cactusfestival. Alleen en alleen zaterdag vanaf 20 h. Stipjesloos, buiten de verfstipjes dan!

Rooie stipjes

Er zijn een aantal mogelijkheden.

Ofwel ben ik allergisch aan kamperen. Want dat deed ik vorig weekend. Al kan het ook goed zijn dat ik allergisch was aan de kèmping-eigenaars (want het waren Hollanders, pardon: Nederlanders, vandaar de 'kèmping'). Ik wil nog de hand over hart strijken waar het sommige Nederlanders betreft (ja, Elsje, ik heb het onder andere over jou), maar deze waren echt niet te pruimen. Ok, strikt waren ze wel. Maar de gemaakte pogingen om vriendelijk te doen waren er ferm over, vooral omdat ze niet nalieten om luidop commentaar te verkopen. Not my cup of tea dus. En voor u mij verdacht van onverdraagzaamheid: ik was niet de enige die dat vond. Op andere momenten mag u mij eventueel verdenken van onverdraagzaamheid, maar niet nu.

Ofwel ben ik allergisch aan die koeken die ik gisteren tussen de tentoonstelling van Karel de Stoute en de film 'Looking for Eric' door in den delhaize kocht. 't Waren nochtans goeie. Dunne wafeltjes met tussen twee stuks een laagje caramel. Yumm!

Ofwel krijg ik de zona. Nochtans: I would not be amused want ik heb vakantie in het vooruitzicht.

Anyway: sinds gisteravond staat een deel van mijn buik vol rooie stipjes. Een strook zo, ge weet wel. Of ge weet niet, ook goed. En ze jeuken niet, ze branden een beetje, die stipjes.

Ik hoop vooral dat het allergie is aan die kèmping-man en -vrouw. Want die koeken waren lekker. En het derde is geen optie eigenlijk. Ik wil het niet. Ik moet nog gaan schilderen van 't weekend. En naar Paul Weller gaan kijken.

Isolatie en dubbel glas

't Is weer geflikt, de belastingsaangifte ligt ingevuld en al. Ja, ik ben te lui geweest om een token aan te vragen en dus mocht ik weer schrijven. Niet dat ik dat erg vind, ik schrijf wel graag. Mocht het kunnen, ik schreef mijn blogstukjes. Maar dan konden jullie ze niet lezen want ik heb geen scanner. 't Zou nochtans eens een ideetje zijn.

Anyway, ook dit jaar weer vroeg ik me achteraf af waarom ik daar niet eerder aan begin. Het is bijgot nog geen uur of twee werk. Der is eigenlijk geen reden om het te ontzien. Gelieve hierbij 'ontzien' in de westvlaamse betekenis te nemen.

Dus dat was dat. Volgend jaar weer van dat. Maar dan krijg ik liefst een beetje meer terug. Wat betekent dat ik een beetje zal moeten uitgeven aan isolatie en dubbel glas dit jaar. Dat zou een goed begin zijn...

Impressies van een weekend

Na een uiterst woelige vrijdag die ik u ga besparen, kwam de zaterdag. De zaterdag waarop ik richting Utrecht ging trekken voor een tweede meeting met mevrouw Elsje (die dringend moet verder bloggen). Alwaar Elsje een stokje voor stak. 't Is te zeggen, haar migraine stak er een stokje voor. Daar stond ik dus met mijn heen-en-weer-ticket voor het weekend. Het mocht niet meer ingewisseld worden en zodoende rijpte (ik vind reep mooier maar het mag niet) het plan om zondagmorgen vroeg te vertrekken en toch een dagje Utrecht mee te pikken. Een gewillig slachtoffer werd gevonden om mij te vergezellen. Ik tjool niet graag alleen moet u weten.

Zondag rond 9.30 h (toen was ik al 2 1/2e uur onderweg en hij al een klein half uur langer) bleek Elsje weer in staat om ons te vervoegen en zodoende werd zij onze gids. Een gids met bijhorende fietsen en thee en stroopwafels. Waar vind je dat tegenwoordig nog?

De fiets bleek minder aangepast aan Elke als men zou denken. Lees: ik heb een blauwe plek op mijn scheenbeen en twee blauwe knieën. En het genante moment om met fiets en al tegen de grond te gaan was mijn deel. Gelukkig was er weinig volk in de buurt.

Wij gingen kijken naar het Schröderhuis van Rietveld. Speciaal voor hem het plaatje en de link zodat hij ook nog wat bij kan leren. Voor wie van architectuur houdt: een absolute aanrader. Wij namen de toer met gids en ik ben nog altijd in de wolken.

Daarna nog Erasmuslaan nr. 9 (ook van Rietveld), een fietstochtje (zonder vallen), een bezoekje aan het Centraal museum en een stuk taart met thee. Toen was het tijd om de fietsen terug te brengen en weerom af te reizen. Je bent een schat, Elsje. En we hebben weer geen datum voor een terugreisje geprikt. Moeten we dringend doen!

Lang geleden dat ik nog zo geschrokken was

Allé, zeg. Karel Van Miert is dood. Dat kan toch niet, als je Karel Van Miert ben, dan ga je toch niet dood! Het is alsof Louis Tobback ineens dood zou gaan. Sommige boegbeelden horen in leven te blijven. Ze zijn er al altijd geweest en zo hoort het ook. Toch?

En waarom heb ik het gevoel dat dergelijke politici uitgestorven raken? Letterlijk dit keer.

Met een titel

Der is een titel, der komt een uitleg. Zoals bepaalden wel aanvoelden blijkbaar, was het vorige week niet zo goed. Maar dit is weer helemaal over. Ik heb namelijk een barometer die mij zegt of ik in een goeie bui ben. Als dit me niet meer doet glimlachen, dan is het slecht. Ik kan er weer om glimlachen, zie. Hoera! Ik ben weer een kind van 81-82-83-84.
(zoek vooral het filmpje niet, er is er geen).

Zonder titel 2