Na een uiterst woelige vrijdag die ik u ga besparen, kwam de zaterdag. De zaterdag waarop ik richting Utrecht ging trekken voor een tweede meeting met mevrouw Elsje (die dringend moet verder bloggen). Alwaar Elsje een stokje voor stak. 't Is te zeggen, haar migraine stak er een stokje voor. Daar stond ik dus met mijn heen-en-weer-ticket voor het weekend. Het mocht niet meer ingewisseld worden en zodoende rijpte (ik vind reep mooier maar het mag niet) het plan om zondagmorgen vroeg te vertrekken en toch een dagje Utrecht mee te pikken. Een gewillig slachtoffer werd gevonden om mij te vergezellen. Ik tjool niet graag alleen moet u weten.
Zondag rond 9.30 h (toen was ik al 2 1/2e uur onderweg en hij al een klein half uur langer) bleek Elsje weer in staat om ons te vervoegen en zodoende werd zij onze gids. Een gids met bijhorende fietsen en thee en stroopwafels. Waar vind je dat tegenwoordig nog?
De fiets bleek minder aangepast aan Elke als men zou denken. Lees: ik heb een blauwe plek op mijn scheenbeen en twee blauwe knieën. En het genante moment om met fiets en al tegen de grond te gaan was mijn deel. Gelukkig was er weinig volk in de buurt.
Wij gingen kijken naar het Schröderhuis van Rietveld. Speciaal voor hem het plaatje en de link zodat hij ook nog wat bij kan leren. Voor wie van architectuur houdt: een absolute aanrader. Wij namen de toer met gids en ik ben nog altijd in de wolken.

Daarna nog Erasmuslaan nr. 9 (ook van Rietveld), een fietstochtje (zonder vallen), een bezoekje aan het Centraal museum en een stuk taart met thee. Toen was het tijd om de fietsen terug te brengen en weerom af te reizen. Je bent een schat, Elsje. En we hebben weer geen datum voor een terugreisje geprikt. Moeten we dringend doen!