Het botert niet goed tussen mij en mijn geheugen. Vol bewondering luister ik naar mensen die zich nog dingen herinneren uit de kleuterklas. Met de beste wil van de wereld: ik weet daar niks meer van. Ik herinner mij zo'n zandbak maar dat kan van horen zeggen zijn.
Mijn eerste schoolherinnering gaat terug naar het eerste leerjaar. Onze juf was thuis want ze ging een kindje kopen. Als kind stel je je daar geen vragen bij. Het was zo, punt uit. Maar die vervangjuf, was me dat een... (zou ik het woord gebruiken?) (ah ja, waarom niet) KOE. Mijn doos stiften viel per ongeluk op de grond - tiens, het was een groene plastieken doos van sigaren, ik zie die nog voor me - en ik mocht die stiften niet oprapen tot het speeltijd was. Mijn hele collectie over de grond verspreid en dat mens liet ze me niet oprapen. Zo oneerlijk vond ik dat. Ik hoop nog altijd dat het niet goed gaat met haar. Wraaklustig? Ikke? Neuh...
En hiermee was de toon gezet. Ik heb de neiging om mij slecht dingen te herinneren. Die keer dat we met ons groepje van vier naar huis fietsten en dat ze met drie naast elkaar gingen fietsen en ik er niet naast mocht. Ik vermoed dat we toen wel al een jaar of 10 waren. Die keer dat de meester van het zesde leerjaar een jongen van onze klas verweet dat hij "nog niet goed genoeg was om achter de vuilkar te lopen". Mijn god, wat waren we geshockeerd.
Ook mijn huis-, tuin- en keukenherinneringen zijn vaag. Dat ik thuiskwam van school en mijn vader achteraan de tuin vond waar hij vertelde dat mijn moeder naar het ziekenhuis was omdat het kindje dood was. Mijn moeder was zeven maand zwanger en ik werd dat jaar zeven. Mijn grootmoeder die, toen we daar eens logeerden, 's morgens vroeg mijn moeder wakker riep met de woorden "André is dood" en ik dacht dat het om mijn oom ging. Wat gelukkig niet het geval was. Enfin, niet dat het gelukkig was voor die andere André but you get the point. Mijn vader die vertrok voor zijn eerste buitenlandse werkopdracht waarvoor ik vroeg was opgestaan om hem uit te wuiven. Datzelfde moment heb ik mijn eerste windpok opgekrabd en het is nog altijd te zien op mijn voorhoofd.
Maar met de beste wil van de wereld: van vóór mijn zes jaar weet ik niks meer. Ik denk dat ik er voordien gewoonweg niet was.
5 reacties:
voer voor een stokje: 4 herinnering van voor je 6de jaar. (ik ga dat gewoon doen, maar niet direct)
(en ik ga morgen eens op die pokplek letten)
Zit er maar niet mee in .... ik heb dat ook en heb daar een zeer logische uitleg voor gevonden ... je bent gewoon niet met je verleden bezig ... zou je die herinneringen af en toe aan anderen verteld hebben dan zouden ze nog steeds aanwezig zijn . Mijn moeder heeft dat wel .... zij herinnert zich meer van mijn jeugdjaren dan ik zelf , blij dat ze er nog is .... mijn externe harddisk ;-) .
Plausible verklaring ???
Ja, ik denk ook dat herhaling de beste manier is om herinneringen te bewaren. Ik herinner me mijn 5de verjaardag omdat er iets niet leuk gebeurd was. De volgende is ook van de lagere school en wat ze me 'helpen' herinneren. ;-)
ik heb mij een keer laten vertellen trouwens dat je maar op twee manieren iets kan onthouden. ofwel doordat er een (sterke) emotie aan gekoppeld is, ofwel door herhaling.
dat zou verklaren waarom jij je nu vooral slechte momenten herinnert, en waarom ik bijvoorbeeld alleen iets over mijn middelbare schooltijd weet doordat ik nog vrienden heb die tot vervelens toe daarover 'herinneringen ophalen'.
Hmm, daarnet kreeg ik een foutmelding bij het plaatsen van mijn reactie. Ik probeer het nog eens.
Mijn vroegste schoolherinnering gaat terug tot het tweede kleuterklasje. Vanaf het jaar dat ik in de derde kleuterklas zat herinner ik mij heel veel.
Ik herinner me trouwens ook veel dingen waarvan ik dan weer niet precies weet hoe oud ik toen was.
Dit lijkt mij trouwens ook interessant voer voor een boeiend stokje. Ik kijk al uit naar de dag dat ionesque het lanceert.
Een reactie plaatsen