In Canon 1

What a shoe can do…
Het ligt niet in mijn aard om verhaaltjes te verzinnen maar het is een project. Een duo-baan, zeg maar, die ontstond naar aanleiding van een paar schoenen op een ongewone plek. Vandaag schrijven marc en elke in canon. Misschien krijgt dit nog een vervolg, alles is mogelijk.



Het regende die dag maar Sinterklaas was vastbesloten om de toren te beklimmen. Hij trok zijn mijter nog wat dieper over zijn oren en nam zijn regencape. Een rooie uiteraard, een blauwe zou wat belachelijk geweest zijn. Of een fluo oranje, nog erger. Stel je voor dat de mensen hem zouden zien terwijl hij halfweg bleef hangen en niet meer naar boven of beneden durfde.

Het paard liet hij maar thuis. Dat beest maakte al zoveel lawaai en de laatste keer dat Zijne Goedheid ermee in Brugge was, ging het rotbeest gaan staan flikflooien met één van die koetspaarden. Stel je voor. Als die twee samen begonnen te kweken kreeg hij een heel nest veulens die steeds dezelfde rondjes liepen en spontaan vertraagden waar het standbeeld van Jan Breydel stond. Jan Breydel was trouwens een irritante snotaap geweest en Sinterklaas kon het weten. Dat stond in het grote dikke boek dat hij voor het gemak ook maar thuis zou laten. Om te klimmen heb je beide handen nodig. Klimmen is een ernstige zaak.

Hij moest voortmaken of Zwarte Piet kreeg alles in het snotje. Die moeial had al meermaals zijn neus gestoken in zaken die hem niet aangingen. De keren dat Zijne Heiligheid hem had betrapt met zijn neus is de zak waren niet meer te tellen. Hij kon hem maar beter zijn C4 geven maar dan kreeg hij de vakbond op zijn dak en zo was het altijd wat. Het leven was niet meer simpel op tegenwoordig. Honderd jaar geleden zou het geen waar geweest zijn!

Voor alle zekerheid bond hij zijn mijter op zijn rug, het ding kon nog handig van pas komen. Na een laatste blik op het strand van Zeebrugge, ging hij op weg. Het was nog donker en de toeristen waren nog niet wakker. De Bruggelingen uiteraard ook niet, die kwamen voor Bruges by morning niet speciaal hun bed uit. In de winter zagen ze dit hoe dan ook als ze met hun fiets naar het werk reden.

Niets bewoog en Sinterklaas naderde de Onze-Lieve-Vrouwkerk. Daar lag zijn doel. Hij moest en zou de toren beklimmen. Hij wou het al 368 jaar en nu was de dag eindelijk gekomen. Zijn dag zou 6 juli worden. Hij had schoon genoeg van dat rotweer op 6 december, dat moest maar eens gedaan zijn. Altijd maar die wind die door de bomen waaide, kotsbeu was hij het. Hij wou eindelijk eens mooi weer op zijn feestdag. Dat liep nu vandaag natuurlijk wat in het honderd maar hij wachtte nu al 368 jaar en hij wou het niet langer uitstellen. Gezwind sprong hij over het smeedijzeren hekken dat de gekozen toegang naar boven afschermde van de straat. Hij gooide zijn schoenen op de grond en klauterde naar boven op zijn sokken. Er kwamen gaten in maar wat gaf het, hij had toch nog 2369 paar liggen. Even raakte zijn baard verward in de spuwers maar hij gaf niet op. De toren lonkte en na iets meer dan 3 uur was hij boven. Dit was het moment waarop iedereen zich naar buiten begaf. Hier en nu zou hij het verkondigen. Zijn nieuwe feestdag zou het worden en iedereen moest het weten. Hij schreeuwde het van de rode keramische daken.

Alle kinderen keken verschrikt naar boven. Hun ouders probeerden tevergeefs nog de ogen af te dekken om hen te behoeden voor het verschrikkelijk beeld maar het was te laat. Ongeloof was op hun gezichtjes te lezen, de tranen stroomden uit hun ogen. De Sint was er. Bijna een half jaar te vroeg. Geen schoentje stond er klaar, geen liedje was gezongen. De wind waaide niet door de bomen en er viel een doodse stilte die na een minuut doorbroken werd door een sirene. Uit de ambulance stormden vier mannetjes met witte jassen die bijgestaan door de monumentenwacht de toren begonnen te beklimmen. In geen tijd overmeesterden ze de man met de rode regencape en namen hem mee in een dwangbuis. Ze snel als ze gekomen waren, verdwenen ze weer in de kleine straatjes van de binnenstad.

Van de Sint werd nooit meer iets vernomen. Alleen zijn schoenen herinnerden nog aan zijn finale avontuur.

Meer van die ‘on’zin op dit eigenste moment bij Ionesque.