Ik kom al een week niet aan bloggen toe wat mij mateloos op de zenuwen werkt want ik heb een hoop te schrijven. Dus laat ik even wat slaap na het strijken wat eigenlijk redelijk onnozel is want dan koelen mijn warme voeten weer af. Los van het feit dat ik morgen dus weer amper uit mijn bed ga geraken. Maar dat is al oud nieuws waar niemand nog op zit te wachten.
De nieuwe naam voor de blog is geboren maar u zal allen nog even moeten wachten tot de 23e van deze fantastische maand. Hoewel, de laatste jaren twijfel ik aan november. 4 jaar geleden beweerde ik dat 1 november voor mij één van de zaligste dagen van het jaar was. Velen zullen mij niet begrijpen maar ik hou van 1 november. Althans, het weer van 1 november. Ochtendmist, koud maar zonnig, heerlijk weertje. Gecombineerd met een vrije dag vind ik deze dag de leukste van het jaar. Ook al omdat november mijn verjaarmaand is en ik vind verjaren nog steeds leuk. En omdat de herfst eigenlijk mijn favoriet seizoen is, direct gevolgd door de lente. Tiens, ik heb het idee dat ik dit vorig jaar al eens allemaal schreef maar soit. Wat ik dus wou zeggen: de laatste 3 jaar laat 1 november mij in de steek. Grote tranen rollen over mijn wangen maar dat gebeurt wel meer de laatste tijd. Oud worden? Hormonen? Zwanger (laat het NIET waar zijn!)? Wie zal het zeggen. 3 jaar aan een stuk regende het op 1 november. Ik weet nooit welk weer het gisteren was, maar ik weet wel welk weer het de laatste 3 jaar op 1 november was. Slecht. De weergoden laten mij in de steek. Snik.
Ik wou komen tot een derde Happy maar ik zal toch eerst eens zeggen wat mij in de loop van vorige week ontzettend blij maakte. Dat waren mijn dochters. Junior zette het in gang door te zeggen: ‘Mama, je ruikt zo lekker’. Waarop de oudste in overtreffende trap wist te melden: ‘Je ruikt altijd lekker, mama’. Komen de tranen nu niet spontaan in je ogen? Neen? In de mijne wel. Ook al klopt hun stelling niet echt want maandag rook ik tegen de avond aan zeker niet lekker. Het bakken van oliebollen liet mijn kleren uit al hun vezels stinken naar frituurolie. Dat rook ik dezelfde dag niet maar des te meer de dag erna. Regelrecht de wasmand gingen ze in, die stinkerds.
Goed, tijd voor de Happy 3/5. Al zou ik hem willen splitsen want sinds vanavond is er ééntje tussen gekropen die mij voor de rest van mijn dagen zal doen lachen. Ook al heb ik het liedje al jaren niet meer gehoord. Bij deze, voor mijzelf en ook voor jou, Trom Boone, mijn 2,5/5:
De echte 3/5 is gebaseerd op het vorige stukje. Ik heb mijzelf een link met het vorige stukje opgelegd voor mijn reeks en hoewel het vorige nummer niet in de reeks paste, wens ik er toch naar te refereren. Meer bepaald naar het kapsel. Meer jaren ’80 zal je het niet vinden. Beste mensen, ik hoor de eerste tonen en ik lacht. Nog steeds mijn all time favoriet…
Hot Stuff: Pablo, Daan en Air
2 uur geleden
8 reacties:
new! gold! dream! (zwijmel)
Happy nummer 3 is iets waar ook ik lichtelijk euforisch van word. Wat een klassebak van een nummer! Wat een mythische groep in hun hoogdagen! Onovertrefbaar, quoi.
Meer huilen? Oppassen voor oververmoeidheid, want dat is een onmiskenbaar teken aan de wand.
Oeh Collective Soul, die ik heb ik inderdaad al even niet meer gehoord, dank daarvoor! :)
Hm in Brussel (de 1e) was het zwemmen, vooral zielig voor de kids in t-shirts die voor dn AB lagen sinds de middag om hardcore bands?? te zien. Overigens de grootste verzameling ooit qua diversiteit in bandshirts gezien aldaar (op op een festival na natuurlijk).
De Simple Minds ken ik goed omdat er in het praesidium van onze studentenclub enkele stevige fans zaten en dus werden er redelijk wat nummers van hen gedraaid op onze fuiven... dit is toevallig wel mijn favo nummer van hen :-)
Oei. Moet ik mij schamen als ik zeg dat ik Collective Soul niet ken? Jaren 90 waren voor mij qua muziek iets zwarter, 't zal daarmee zijn zeker? Of ik ze goed vind, daar ben ik nog niet uit. Die trage "Crown" vind ik wel goe. Elke.
Simple Minds is mij wel heel bekend. Heel.
Ik was niet echt fan van de simple minds, maar sinds ik ze vorig jaar gezien heb op de NOTP, kan k ze toch meer en meer appreciëren...
Om terug te komen op de kids; een mama die naar oliebollen ruikt... meer hebben ze niet nodig!
waarom precies den 23ste? Je maakt me wel heel erg benieuwd met zo'n mystery date te bepalen...
ik hou trouwens ook van 1 november, en van de melancholische sfeer die rond die dag hangt, een beetje opgelegd van bovenhand natuurlijk, maar vind het niettemin een speciale dag. Herdenk-je-doden-dag, hoe ouder je wordt, hoe meer belang je er aan hecht natuurlijk. Voor mij maakt het dan ook niet echt uit of het zonnig is of regent, ik vind regen er eigenlijk wel goed bij passen.
De muziek die je hier uitkiest is zoals wel vaker bij jou, muziek die ik niet goed kende. Maar wel leuk :-) die van de simpele geesten is echt wel vree eighties alleszins en kende ik wel, maar ik wist niet dat het van hen kwam :-)
Een reactie plaatsen